Gazeta.pl  | metrocafe.pl  | Poczta  | Forum  | Blogi  | Wyborcza.pl  
Pogoda  | Randki  | Gry

Szynszyla - Informacje

utworzony: 2010-07-23 15:53
Autor Treść

MojChemicznyRomans

utworzony: 2010-07-23 15:53
Szynszyla mała (Chinchilla lanigera) – gatunek gryzonia z rodziny szynszylowatych.
Charakterystyka 
Długość ciała 20-40 cm, ogona 7,5-20 cm, waga 0,5-1,0 kg.
Srebrzyste, perłowoszare futro jest miękkie i gęste, a ogon pokryty
długimi, sztywnymi włosami. Oczy oraz uszy duże. Żyje w koloniach,
składających się z ok. stu osobników, zamieszkujących tereny skaliste w
górach północnej Chile na wysokości od ok. 3000 do 5000 m n.p.m. Żywi się roślinnością wysokogórską. Dawniej liczna, obecnie ze względu
na cenione futerko została niemal zupełnie wytrzebiona. Często jest
hodowana na fermach jak i w domach. Szynszyle często skaczą dwunożnie,
ale przeważnie poruszają się na wszystkich czterech kończynach. W
odróżnieniu od innych gryzoni zwierzęta te żyją dość długo - nawet do
20 lat. Pomimo, że na wolności szynszyle zostały sklasyfikowane, jako
narażone wyginięciem szynszyle domowe można hodować bez rejestracji i
ograniczeń. Szynszyla dzika podlega całkowitej ochronie. Są to
zwierzęta o zdecydowanie trybie nocnym.
Przystosowanie do życia 
Gryzonie te są świetnie przystosowane do trudnych warunków
atmosferycznych występujących w ich środowisku naturalnym. Zamieszkują
w szczelinach skalnych, grotach, małych przedsionkach tworzących się w
usypiskach kamieni. Aby przeżyć na tak suchym obszarze w okresie
zmniejszonego dostępu do życiodajnej wody, wykorzystują nawet poranną
rosę i jej krople nagromadzone na skałach. Ich gęste futerko ma nie
tylko walory estetyczne, lecz także ochronne - przede wszystkim
zabezpiecza przed zimnem albo przegrzaniem i uniemożliwia zagnieżdżenie
się pcheł lub innych pasożytów. Jasne ubarwienie upodabnia do otoczenia
stanowiąc naturalną osłonę przed atakami drapieżników. Dieta szynszyli,
które są roślinożerne, jest ograniczona przez suchość i jałowość ich
środowiska naturalnego i składa się z różnego rodzaju traw, liści,
kory, bulw, dostępnych owoców, korzeni. Szynszyle mają silne, tylne
nogi, dzięki którym są bardzo zwinne, ruchliwe i skoczne. Są w stanie
skoczyć na wysokość 1,80m. Pomaga im to u ucieczce od drapieżników,
jakimi są lisy, niektóre ptaki lub węże.

U szynszyli zaznacza się dymorfizm płciowy
w rozmiarach ciała zwierząt - samice są nieznacznie większe od samców.
Posiadają one dobrze rozwinięty przewód pokarmowy i uzębienie
przystosowane jest do trawienia i rozdrabniania pokarmu o dużej
zawartości błonnika.
Historia
Jako pierwsi walory szynszyli docenili Indianie Chincha żyjący w Chile na dużych wysokościach Andów.
Od nich pochodzi nazwa gryzoni (słowo z języka hiszpańskiego o
znaczeniu Mały Chincha). Plemię to wykorzystywało skórki szynszyli do
wykonania okryć wierzchnich, które długo trzymały ciepło tak potrzebne
na dużych, górskich wysokościach. Indianie Chincha podbici zostali
przez Inków,
którzy szybko poznali się na wartości futer tych zwierząt, czyniąc z
nich towar luksusowy, przywilej arystokracji. Historia szynszyli i jej
tragicznego losu sięga daleko wstecz, aż do szesnastego wieku,
naznaczonego podbojami hiszpańskimi, obejmującymi między innymi
terytorium będące we władaniu Inków. Hiszpańscy najeźdźcy zachwyceni
delikatnością i pięknem owych skórek przywieźli gryzonie do Europy. Od tamtej pory nie zaznały one spokoju i zabijane dla futra uległy niemal całkowitej zagładzie. Dopiero w 1918 roku ustanowione zostało prawo zakazujące zabijania szynszyli w ich środowisku naturalnym.

W Polsce hodowla szynszyli została zapoczątkowana w 1956 r przez
Władysława i Elwirę Rżewskich którzy z Kanady sprowadzili pierwszą parę
szynszyli i w Grywałdzie koło Krościenka założyli pierwszą hodowlę tych
zwierząt. Gdy po kilku miesiącach sprowadzili kolejnych 15 par (również
z Kanady), powstała pierwsza polska ferma szynszyli. Stopniowo hodowla
tych zwierząt została upowszechniona w całym kraju.
Rozród 
Ciąża trwa średnio 111 dni, w jednym miocie rodzi się od 1 do 5
młodych. Rzadko zdarzają się wyjątki. Osiągają dojrzałość średnio w
wieku 6 miesięcy, co nie jest regułą (Według badań amerykańskich,
szynszyle osiągają dojrzałość płciową pomiędzy 7 a 10 miesiącem życia).
Na wolności żyją do 10 lat, w hodowli dożywają nawet do 20. Szynszyle
rodzą się już z pełnym futrem i zaczynają w dość krótkim czasie
spożywać pokarmy stałe.
Odmiany 
Odmiany barwne szynszyli:


Standard – występujący w trzech odcieniach (jasny, średni i
ciemny). W trakcie hodowli tych zwierząt zaczęły pojawiać się odmiany
barwne, które rozpowszechniły się wśród hodowców.
Mahoniowa dominująca (Ebony) – otrzymana stosunkowo niedawno, cechuje się ona prawie czarnym umaszczeniem całego tułowia, łącznie z bokami i brzuchem.
Czarna aksamitna (Gunninga) – najbardziej znana i
najcenniejsza z dominujących mutacji. Charakteryzuje się czarnym
umaszczeniem na głowie, karku i grzbiecie, na brzuchu występuje biały
pas a boki mają kolor szary standard. Futerko w dotyku jest trochę inne
niż u standardów – bardziej aksamitne
Węglowa (Charcoal) – zaobserwowana została po raz pierwszy
na kilku fermach w Kalifornii, wyglądem bardzo zbliżona jest do
mahoniowej jednak ich okrywa włosowa jest mniej jedwabista.
Biała albinotyczna (Albino) – zaobserwowana w początku lat
sześćdziesiątych charakteryzuje się zupełnym brakiem pigmentacji
włosów, skóry i oczu. Ubarwienie włosów jest zupełnie białe, oczy
czerwone.
Biała recesywna (Stone white) – Pojawiła się w 1963 roku.
Nie cieszy się jednak obecnie zainteresowaniem, ze względu na wadliwą
strukturę okrywy oraz wady genetyczne np. częsty wrodzony brak oczu u
homozygoty (gen ten nie jest w pełni recesywny). Heterozygoty mają
wygląd zbliżony do standardów, z rubinowymi oczami.
Mglista (Misty) – Barwa okrywy ciemnoszara, nieczysta. Odmiana ta nie ma większego znaczenia.
Beżowa polska (pp) – pojawiła się na fermie Władysława
Rżewskiego w Grywałdzie w 1968 roku. Cechuje ją jasno-beżowa barwa
okrywy, biała na brzuchu. Oczy koloru czerwonej porzeczki. Niedawno
została zaliczona do polskich odmian rodzimych.
Beżowa recesywna (Sulivan Beige) – pojawiła się we wczesnych latach sześćdziesiątych
Beżowa recesywna (Wellman Beige) – ubarwienie nieco ciemniejsze niż u dwóch powyższych, okrywa posiada lekki różowy odcień, oczy ciemnobrunatne.
Szafirowa (Shapphire) – pojawienie się jej datuje się na
połowę lat sześćdziesiątych w Indianie. Odmiana ta posiada piękne
delikatne i gęste futro, z jedwabistym połyskiem i stalowoniebieskim
kolorem, zaznaczonym woalem i białym brzuchem. Wadą tych zwierząt jest
stosunkowo mała masa ciała – u dorosłych osobników średnio 350 g.
Fioletowa (Violet) – pochodzi z Rodezji pojawiła się w 1967 roku. Posiada ciemnofioletowy grzbiet, szaroniebieski boki i biały brzuch.

ana

utworzony: 2010-08-21 14:39
Dużo tego

yetka

utworzony: 2010-11-02 21:43
z jakiej strony to sa info?

zuzzia92

utworzony: 2013-03-16 13:31
Dzięki za dawkę informacji na temat szynszyli ;)
___________________
Apteczki samochodowe - oferta dla forumowiczów Zobacz najciekawsze dekoracje sal Kupujesz samochód? Zamów tester lakieru

nanniii

utworzony: 2013-05-30 12:49
Bardzo przydatne informacje, dzięki!
___________
Polecam miernik grubości lakieru | Wentylacja Żywiec - Polecam! | Lot odszkodowanie - sprawdź jak je zdobyć!