Gazeta.pl  | metrocafe.pl  | Poczta  | Forum  | Blogi  | Wyborcza.pl  
Pogoda  | Randki  | Gry
 » artykuły  » do poczytania  » Trójkolorowy zaganiacz stada

Trójkolorowy zaganiacz stada

2012-02-08 14:00:00

do poczytania

Pasterze cenią go za inteligencję dzięki, której potrafi odróżniać krowy „swoje” od „obcych”. Dla domowników liczy się to, że pies lubi być blisko i w razie potrzeby obroni przed obcymi
fot. Lilly M / za wikipedia.org
Apennzeller jest drugim po „Berneńczyku” najbardziej znanym szwajcarskim psem pasterskim. Jego nazwa pochodzi od regionu Appenzell położonego w północno-wschodniej części kraju.

Psa łatwo rozpoznać po trójkolorowym czekoladowo-brązowo-białym umaszczeniu z jasną strzałką na grzbiecie nosa, białą końcówką ogona i „skarpetkami” na łapach. Ma charakterystyczny zakręcony do góry ogon i trójkątne lekko zaokrąglone na koniuszkach, wiszące uszy. Nie należy do olbrzymów. Mierzy między 52-56 cm (suki 50-54 cm) i waży około 20-30 kg.

Skąd się wziął ten pies?

Rasa apennzeller powstawała przez wieki w wyniku krzyżowania genów miejscowych, wiejskich psów z czworonogami wędrowców i najeźdźców. Została wyodrębniona na początku XIX wieku w klasie psów pasterskich górskich. Zadecydował o tym zarówno wygląd zewnętrzny, jak i charakter zwierzęcia. Apennzellera cechuje muskularna i krępa budowa ciała, a przy tym zwinność i wytrzymałość. Czworonóg dobrze sobie radzi w zmiennych warunkach atmosferycznych i rzadko choruje.

- To rasa wyjątkowo odporna, w zasadzie bez genetycznych obciążeń. Właściciele powinni jednak pamiętać, że ważący 30 kg pies jest narażony na dysplazję (schorzenie polegające na rozluźnieniu stawów biodrowych, co powoduje zmiany zapalne i zwyrodnieniowe w obrębie panewki miednicy i głowy kości udowej – przyp. aut.) Aby go przed tym uchronić nie należy przekarmiać pupila w okresie wzrostu. Nie wolno też nadmiernie obciążać stawów zbyt męczącymi treningami. Z uwagi na to, że dysplazja jest dziedziczna, przed zakupem psa warto sprawdzić u hodowcy, czy przodkowie czworonoga (rodzice, dziadkowie) nie chorowali – przestrzega lekarz weterynarii Agnieszka Jakubowska.

Jaki jest apennzeller?

Czworonoga cechuje inteligencja oraz karność. - Psy bardzo przywiązują się do człowieka, ale uznają tylko jednego pana, któremu są bezgranicznie posłuszne. Resztę członków rodziny, owszem, traktują jak stado, ale nie są w nich już tak wpatrzone – tłumaczy weterynarz.

Dawniej rasa ta ze względu na szybkość i pracowitość była często wykorzystywana do zaganiania bydła. Podobno psy umiały skłonić krowę do podążenia w danym kierunku chwytając ją w określony sposób za pęcinę i równocześnie sprytnie uniknąć uderzenia racicą. Dziś appenzeller doskonale sprawdza się jako domowy stróż. Jest nieufny w stosunku do obcych i bardzo czujny. Ponieważ nie ma rozwiniętego instynktu łowieckiego nie ma obawy, że „zejdzie z posterunku” i ruszy w pogoń za zwierzyną. Przeciwnie, będzie się trzymał blisko domu i strzegł swojego stada jak oka w głowie.

- W towarzystwie tego łagodnego i przyjacielskiego psa może bez obaw przebywać dziecko. W zasadzie zwierzę to nie ma również kłopotów w relacjach z innymi czworonogami chociaż, jak w przypadku każdej rasy, zdarzają się wyjątki - mówi Agnieszka Jakubowska.

Appenzeller jest typem psiego sportowca z niespożytą energią i ciągłą gotowością do zabawy. Uwielbia spędzać czas na świeżym powietrzu razem ze swoim opiekunem.

- Z opowieści właścicieli wynika, że ich pupile najbardziej lubią aportować. Chętnie też towarzyszą im w bieganiu i wycieczkach rowerowych. Appenzeller szybko i chętnie się uczy, więc śmiało można trenować z nim również łapanie frisbee, fly ball (psi sport polegający na przebiegnięciu psa przez płotki i inne przeszkody do maszyny, która po naciśnięciu łapą wyrzuca piłkę, a następnie powrót do właściciela w jak najkrótszym czasie – przyp. aut.) lub agility czyli pokonywanie toru przeszkód na czas – mówi weterynarz.

Czym karmić czworonoga?

- Appenzeller nie ma szczególnych wymagań żywieniowych. Istotne jest, aby w okresie wzrostu psiaki dostawały pełnowartościową gotową karmę, dostosowaną do potrzeb dużych ras – wyjaśnia pani Agnieszka i dodaje, że w przypadku podawania jedzenia przyrządzanego własnoręcznie należy wzbogacać dietę o preparaty wapniowo-fosforanowe, najlepiej z dodatkiem glukozaminy.

Dla kogo jest ten pies?

Appenzeller, mimo dosyć sporych gabarytów, nie wymaga ogromnego domu z ogrodem.

-Bardziej niż przestrzeń ceni sobie kontakt z właścicielem i dlatego jest w stanie przystosować się do życia na mniejszej przestrzeni. Ale jest jeden warunek – pies musi mieć możliwość wybiegania się. I nie mówię tutaj o 10 minutowych spacerkach, raz dziennie. Ta rasa potrzebuje o wiele więcej ruchu. Dlatego appenzellera polecałabym osobom, które prowadzą aktywny tryb życia i będą miały czas oraz ochotę na zabawy z czworonogiem.

Anna Tatka
Komentarze