Kontakt z lamami i alpakami od lat budzi ciekawość – ich egzotyczny wygląd, łagodny wzrok i charakterystyczne zachowania sprawiają, że coraz częściej spotykamy je nie tylko w Andach, ale również w europejskich gospodarstwach agroturystycznych. Jednym z pytań, które najczęściej pada przy okazji rozmów o tych zwierzętach, jest to, kto właściwie pluje – lama czy alpaka? Choć w świadomości wielu osób plucie kojarzy się głównie z lamą, sprawa jest bardziej złożona i wymaga przyjrzenia się obu gatunkom.
Dlaczego wielbłądowate plują?
Zarówno lamy, jak i alpaki należą do rodziny wielbłądowatych (Camelidae), a plucie jest u nich naturalnym mechanizmem komunikacji. To nie forma zabawy, lecz sygnał ostrzegawczy i sposób obrony. Zwierzę, które czuje się zagrożone, chce ustalić hierarchię lub odstraszyć intruza, może sięgnąć właśnie po tę strategię. Warto podkreślić, że plucie nie zawsze oznacza agresję – często jest po prostu reakcją na irytację, na przykład w stadzie, podczas rywalizacji o jedzenie czy przestrzeń.
Lama pluje najczęściej i robi to z dużą precyzją. Jej ślina często zmieszana jest z treścią żołądka, co czyni ten mechanizm jeszcze bardziej nieprzyjemnym. Alpaka również potrafi pluć, ale zwykle ogranicza to zachowanie do interakcji między osobnikami swojego gatunku i rzadziej kieruje je w stronę człowieka.
Czy lama jest agresywna?
Obiegowa opinia o lamach jako o zwierzętach agresywnych wynika głównie z ich słynnego plucia. W rzeczywistości lamy nie są z natury agresywne wobec ludzi. To inteligentne, społeczne zwierzęta, które mogą nawiązywać pozytywne relacje z opiekunem.
Agresywne zachowania u lamy pojawiają się zwykle w określonych sytuacjach:
- podczas obrony stada lub młodych,
- w rywalizacji o pożywienie,
- w warunkach stresowych, np. przy nieumiejętnym obchodzeniu się z nimi.
W hodowli, jeśli zwierzęta mają zapewnione odpowiednie warunki i są przyzwyczajane do kontaktu z człowiekiem, lamy rzadko wykazują agresję. Większość z nich unika konfliktów i woli wyraźnie sygnalizować swoje niezadowolenie, zanim podejmie bardziej zdecydowane działanie. Plucie w stronę człowieka zdarza się głównie wtedy, gdy zwierzę czuje się zdominowane lub zagrożone.
Czy alpaka może ugryźć?
Alpaki postrzegane są powszechnie jako łagodniejsze od lam i rzeczywiście – zazwyczaj wykazują bardziej płochliwe i spokojne usposobienie. Jednak nawet one, podobnie jak wszystkie zwierzęta, mogą zareagować obronnie. Ugryzienia u alpak zdarzają się rzadko i są zwykle wynikiem silnego stresu lub poczucia zagrożenia.
Alpaka dysponuje zębami, które służą jej głównie do przeżuwania roślinności. Ich budowa nie jest przystosowana do zadawania poważnych obrażeń, ale ugryzienie może być nieprzyjemne i bolesne, zwłaszcza jeśli zwierzę zrobi to gwałtownie. Zazwyczaj jednak alpaki nie wykorzystują zębów w interakcji z człowiekiem, wybierając raczej unikanie kontaktu lub – podobnie jak lamy – plucie w sytuacjach konfliktowych.
Plucie jako język zwierząt
W praktyce zarówno lama, jak i alpaka mogą pluć, ale częściej i intensywniej robi to lama. Warto traktować to zachowanie nie jako przejaw wrogości, lecz formę komunikatu – podobnie jak warczenie u psa czy prychanie u kota. To sygnał ostrzegawczy, który ma zapobiec eskalacji konfliktu.
Zrozumienie tego mechanizmu jest szczególnie ważne dla osób zajmujących się hodowlą lub opieką nad tymi zwierzętami. Właściwa interpretacja sygnałów, takich jak unoszenie głowy, cofanie uszu czy napinanie ciała, pozwala uniknąć sytuacji, w których zwierzę uzna, że plucie jest konieczne.
Wspólne cechy i różnice w zachowaniu
Choć lama i alpaka różnią się wielkością, budową ciała i zastosowaniem w hodowli, ich zachowania społeczne mają wiele punktów wspólnych. Oba gatunki żyją w stadach i mają silnie rozwiniętą hierarchię. Plucie, podobnie jak różne sygnały postawy ciała, pomaga utrzymać porządek społeczny.
Lama, większa i bardziej dominująca, częściej wykorzystuje ten mechanizm także wobec obcych, w tym ludzi. Alpaka z kolei preferuje zachowania unikowe, choć potrafi pluć w stronę innej alpaki, jeśli chce podkreślić swoją pozycję w grupie.
Świadomość, że obydwa gatunki posiadają ten sposób komunikacji, ułatwia opiekunom unikanie nieporozumień i zapewnia bezpieczniejsze interakcje ze zwierzętami.
Źródło: www.cafeanimal.pl
